Van richtlijn naar verordening

De Bouwproductenrichtlijn moest door zijn statuut van richtlijn omgezet worden in nationaal recht en was dus enkel dwingend met betrekking tot het te bereiken resultaat. De lidstaten konden zelf beslissen welke vorm en methoden ze hiervoor toepasten. De bouwproductenverordening is daarentegen dwingend in haar geheel en moet rechtstreeks toegepast worden door de lidstaten.

Dankzij het wettelijke statuut van Europese verordening komt er dan ook een einde aan de juridische onduidelijkheid waarin de actoren van de bouwsector zich met de richtlijn bevonden, vooral over de vraag of het aanbrengen van de CE-markering op bouwproducten al dan niet verplicht was.